Header Ads

  • BREAKING



    பட்டியலில் இல்லாதவர்கள்.


    தமிழ் சினிமாவின் கதாநாயகர்களின் அடையாளங்களில் ஒன்றை கவனித்திருக்கிறீர்களா? அனேகமாக அவர்கள் குடும்பமற்ற அனாதையாக இருப்பார்கள் (சில நாயகிகளின் பாத்திரமும் இதில் அடங்கும்). சிறப்பாக படித்தோ உழைத்தோ அவர்கள் பணியில் சேர்வதும் நல்ல காதலி கிடைப்பதும் நடக்கும். ஆனால் அப்படியான ஒரு ஆதரவற்ற மனிதர் ஒரு சாதாரண வாழ்வு வாழ்வதை நீங்கள் பார்த்திருக்கிறீர்களா? இன்றைய நிலவரப்படி இந்தியாவில் 2 கோடி சிறார்கள் ஆதரவற்றவர்கள். இந்திய மக்கள் தொகையில் ஒரு சதவிகிதத்துக்கும் மேலானவர்கள் ஆதரவற்ற சிறார்கள்தான். ஆயினும் நம்மால் அவர்களை வாழ்வில் சந்திக்க இயலவில்லை என்பது எத்தனை முரணானது?
    இவர்கள் பால்யம் கடந்த பிறகு என்னவாகிறார்கள்? இவர்களது பணி மணவாழ்வு ஆகியவற்றிற்கு உரிய உதவிகளை செய்வது யார்? நகரங்களில் வாடகை வீடு கிடைக்க பெருந்தொகையை முன்பணமாக தரவேண்டும். கொடுக்க ஒரு விலாசம் வேண்டும். அதற்கு இவர்கள் என்ன செய்வார்கள்? ஆதரவற்றோர் இல்லங்களுக்கு உணவு கொடுப்பதையும் அங்கே பிறந்தநாள் கொண்டாடுவதையும் உச்சகட்ட மனிதாபிமான நடவடிக்கையாக கருதும் நவ நடுத்தரவர்கம் இத்தகையை கேள்விகளை எழுப்ப லாயக்கற்றதாகவே உருவாக்கப்பட்டிருக்கிறது. நம்மிடம் எல்லாமே டெம்ப்ளேட் உணர்வுகள்தான். மனிதாபிமானம், ஊழல் ஒழிப்பு, மதச்சார்பின்மை என எல்லா சிறப்பு மனித குணங்களும் பகுத்தறிவு சிதைக்கப்பட்ட ஒன்றாகவே இருக்கின்றன.
    எங்கள் முன்னாள் மாணவி ஆதரவற்றோர் காப்பகம் ஒன்றை நிர்வகிக்கிறார். அவர் விவரிக்கும் காப்பகச் சூழல் நம்மால் கற்பனை செய்யக்கூட இயலாதது. ரத்தக் காயம் ஏற்படும் அளவுக்கு சண்டைகள் அவர்களுக்குள் சகஜம் என குறிப்பிடுகிறார் அவர். அவரது காப்பக மாணவி ஒருவர் விஷமருந்திய காரணத்தால் மருத்துவ மனையில் அனுமதிக்கப்பட்டார் (அவர் ஏற்கனவே தீக்குளித்து தற்கொலைக்கு முயன்றவர்). தனக்கு யாருமில்லை எனும் எண்ணம், தீக்காய தழும்போடு இருக்கும் என்னை யார் மணப்பார்கள் எனும் கேள்வி அவரை தற்கொலைக்கு தள்ளிய காரணங்களில் முதன்மையானது. இந்த தனிமையுணர்வை சமாளிக்க எங்களால் முடியவில்லை என்கிறார் அவர். காப்பக மாணவிகளின் முரட்டுத்தனம்கூட இதன் வெளிப்பாடுதான் என்பது அவர் அனுமானம். தற்கொலை முயற்சியும் எண்ணமும் இங்கே இயல்பானது என்பதை அவரது உரையாடலில் இருந்து அறிய முடிகிறது.
    இந்த சிக்கலை சமாளிக்க உறவினர்கள் இருக்கிற சில பெண் குழந்தைகளை மட்டும் ஒப்படைக்க முயற்சி செய்திருக்கிறார்கள் அந்த காப்பக சகோதரிகள். 6 பேரோடு புறப்பட்ட அந்தப் பயணம் ஒருவரைக்கூட உறவினரிடம் ஒப்படைக்க இயலாமல் தோல்வியில் முடிந்திருக்கிறது. அதில் ஒரு பெண் குழந்தையைக்கூட ஏற்றுக்கொள்ள உறவினர்கள் யாரும் தயாரில்லை (உடனே அவர்கள் கொடூர மனிதர்கள் எனும் கற்பனைக்கு செல்ல வேண்டாம், அவர்கள் எல்லோரும் ஏழைகள். இந்தியாவில் ஒரு பெண் குழந்தையை பொறுப்பெடுத்து வளர்ப்பது எவ்வளவு சுமை நிறைந்தது என்பதை ஒரு சாமானிய மனிதனின் பார்வையில் பரிசீலித்து முடிவுக்கு வாருங்கள்). இப்படிப்பட்ட ஒரு இல்லத்தில் வளரும் குழந்தைக்கு சமூகம் பற்றிய மதிப்பீடு எப்படிப்பட்டதாக இருக்கும்?
    என் தோழி ஒருவர் தனது எம்பில் படிப்பு முடிந்த பிறகு ஒரு ஆதரவற்றோர் இல்லத்தில் ஆற்றுப்படுத்துனராக பணியில் சேர்ந்தார். இரண்டே மாதங்களில் அங்கிருந்து வெளியேறினார். அவரால் அந்த சூழலில் இயல்பாக இருக்க முடியவில்லை. மாணவர்களின் மிக சாதாரண ஆசைகளுக்குகூட அங்கே இடமில்லை. அவர்கள் உண்ணும் உணவை தன்னால் ஒரு வாய்க்கூட சாப்பிட முடியவில்லை என்றார் அவர். மாணவர்களின் நியாயமான தேவைகளுக்கு வழியே இல்லாத சூழலில் எப்படி ஆற்றுப்படுத்துனரால் பணியாற்ற முடியும் என்பது அவர் கேள்வி. அவர் வெளியேறிய பிறகு அங்கே குறைந்தபட்சம் சொல்லியழக்கூட ஆளில்லாமல் அந்த குழந்தைகள் வாழ்வார்களே எனும் எண்ணம் என்னை அச்சுறுத்திற்று.
    இரண்டு கோடி ஆதரவற்ற குழந்தைகள் இருக்கும் இந்தியாவில்தான் குழந்தையை தத்தெடுக்கவும் பெரிய காத்திருப்போர் பட்டியல் இருக்கிறது. சென்ற ஆண்டு இது தொடர்பாக ஒரு அரசு அங்கீகாரம் பெற்ற தத்தெடுப்பு மையம் ஒன்றை அனுகியபோது அதன் வழிமுறைகள் தலை சுற்றவைப்பதாக இருந்தன. முதலில் நீங்கள் இதற்கான இணையதளத்தில் பதிவு செய்ய வேண்டும். மருத்துவ சான்றிதழை இணைக்க வேண்டும். அதன் பிறகு சில மாதங்கள் கழித்து வீட்டுக்கு ஆய்வு செய்ய ஆள் வரும் (அதற்கு 5000 கட்டணம்). அதன் பிறகு உங்களுக்கு ஒரு காத்திருப்போருக்கான பதிவு எண் தரப்படும். ஏற்கனவே ஆரோக்யமான குழந்தை உங்களுக்கு இருந்தால் தத்தெடுப்பில் உங்களுக்கு முன்னுரிமை கிடையாது. இன்றைய நிலையில் ஒருவர் தத்தெடுக்க வேண்டுமானால் பதிவு செய்து 3 ஆண்டுகளேனும் காத்திருக்க வேண்டும். அது மட்டும் போதுமா என்றால் கிடையாது. தத்தெடுக்கும்போது குறைந்தபட்சம் 45000 ரூபாய் பணம் செலுத்த வேண்டும் (குழந்தைக்கு ஏதேனும் சிகிச்சையோ அல்லது பரிசோதனைகளோ செய்யப்பட்டிருந்தால் அதையும் நீங்கள் செலுத்த வேண்டும், (கிட்டத்தட்ட 1 லட்சமேனும் செலவிட தயாராக இருக்கவேண்டும்). ஆக இனி பெருந்தொகையான பாமர மக்களுக்கு குழந்தை தத்தெடுப்பு ஒரு எட்டாக்கனிதான் (காசு இல்லாதவனுக்கு எதுக்கு குழந்தை என கேட்பீர்களேயானால், உங்களோடு விவாதம் செய்யும் தகுதி எனக்கில்லை).
    பல பத்தாண்டுகளாக ஆதரவற்றோர் விடுதி நடத்திவரும் பெண்மணியை தத்தெடுப்பு கவுன்சிலிங்குக்காக சந்தித்தேன். எடுத்த எடுப்பில் அவர் சொன்னது இதைத்தான் “வைத்தியத்தின் மூலம் குழந்தைக்கு முயலுங்கள், இல்லாவிட்டால் குழந்தையே இல்லாமல் இருங்கள். தத்தெடுக்கும் பிள்ளைகளால் உங்களுக்கு சிக்கல் மட்டுமே மிஞ்சும்”. அவர் இந்தக் கருத்தில் காட்டும் தீவிரத்தை அறிய வேண்டுமானால் அவரது இந்த ஒரு வாசகம் போதுமானது “ நீங்க என்னதான் தங்கமா வளர்த்தாலும் ஒரு ஸ்டேஜ்ல அதுங்க புத்தியை காட்டிரும்” (இதை அவர் சொல்லும்போது அவர் காப்பக பெண்கள் சிலர் அவர் அருகாமையில்தான் இருந்தார்கள்).
    மீண்டும் அதே பழையை எச்சரிக்கை.. இவரையும் நீங்கள் இரக்கமற்றவராக கருத வேண்டியதில்லை. காரணம் தன் மகளையும் அவரது காப்பக பெண்களோடு ஒன்றாகவே வளர்த்தவர் அவர் (அருகருகே இருக்கும் இரு வீடுகளே காப்பகமாகவும் குடியிருப்பாகவும் இருந்தது). அவர் வீட்டுக்கு தனி சமையல்கூட கிடையாது. தனக்கு பிரைவசியும் தனி கவனமும் கிடைக்கவில்லை என்பது அவர் மகளின் குற்றச்சாட்டு. ஆக அவர் தனது கடமையில் உச்சபட்ச நேர்மையை வெளிப்படுத்தி இருக்கிறார். ஆனாலும் இந்த அதிர்ச்சியளிக்கும் முன்முடிவுக்கு என்ன காரணம் இருக்க இயலும்?
    ஆகப்பெரும்பாலான குழந்தைகள் தங்கள் பதின்வயதில் பெற்றோர்களோடு முரண்படுவார்கள். தலைமுறை இடைவெளி, தர்க்கரீதியான சிந்தனைத்திறன் வளர்வதால் எதையும் கேள்வி கேட்கும் பழக்கம், பாலியல் நாட்டம் வளரும் பருவம் அது – அதனை பெற்றோர்களிடம் மறைக்க வேண்டிய நெருக்கடி ஆகியவை எல்லா சிறார்களையும் பெற்றோர்களோடு சண்டையிடவோ அல்லது விலகிச்செல்லவோ வைக்கும். இந்திய குடும்ப அமைப்பில் பெற்றோர்கள் உரிமையாளர்கள் போல செயல்படுவதால் இந்த முரண்பாடு தீவிரமாகவே இருக்கும். தத்தெடுத்த குழந்தைகள் வளர்ப்பில் செய்யப்படும் பெரும் தவறாக குறிப்பிடப்படுவது அதீத செல்லம். சொந்தக் குழந்தை அல்ல என்பதால் அந்த குறையை மறைக்க இயல்பைவிடகூடுதலான செல்லம் கொடுக்கிறார்கள். பதின் பருவத்தில் ஏற்படும் இயல்பான இடைவெளியை பெற்றோர்கள் தத்தெடுத்த குழந்தைகளால் உண்டாகும் பிரச்சினையாக புரிந்துகொள்கிறார்கள். தான் சொந்தப் பிள்ளை அல்ல என்பதால்தான் பெற்றோர்கள் இப்படி கண்காணிக்கிறார்கள் என்று புரிந்துகொள்கிறார்கள் அந்த குழந்தைகள்.
    குழந்தைகளை தத்தெடுத்த நூற்றுக்கணக்கான பெற்றோர்களை அவர் சந்தித்திருக்கிறார்(மேற்ச்சொன்ன காப்பக நிர்வாகி). அவர்கள் எல்லோரும் தங்கள் தத்தெடுத்த குழந்தைகளால் சந்திக்கும் சங்டங்களை மட்டுமே கேட்கிறார் (ஒரு குடும்பம் இந்த பிள்ளையை திருப்பிக்கொடுக்க வழியில்லையா என்றே கேட்டிருக்கிறார்கள்.. கவனம்: அவர்கள் அந்த குழந்தையை எந்த குறையும் இல்லாமல்தான் வளர்த்திருக்கிறார்கள்). இந்த அனுபவத்தை கொண்ட ஒரு காப்பக உரிமையாளரது ஆலோசனை வேறெப்படி இருக்கும். தத்தெடுக்கப்பட்ட குழந்தைகளின் வளர்ப்பு பற்றிய எந்த உருப்படியான வழிகாட்டுதலும் இங்கே இருப்பதாக எனக்கு தெரியவில்லை. அதுவே இங்கே எல்லா பிரச்சினைகளுக்கும் அடிப்படையாக இருக்கிறது.
    இரண்டு (அல்லது 3) ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் தர்மபுரி, கிருட்டினகிரி செய்தித்தாள்களில் ஒரு விளம்பரம் வந்தது. சற்றே வளர்ந்த காப்பக சிறார்களை வளர்க்க விரும்புபவர்கள் உதவித்தொகையோடு அதனை செய்யலாம் என்றது அவ்விளம்பரம். 15 வயதில் அந்த குழந்தைகளை நீங்கள் அரசிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும் எனும் நிபந்தனையோடு. வளர்க்க விரும்புபவர்கள் யார் 18 வயதில் விட்டுக்கொடுப்பார்கள்? 15 வயதில் அனுப்ப ஒப்புக்கொள்பவர்கள் அந்த சிறார்களை வேலைக்காரர்களாக பயன்படுத்த மாட்டார்கள் என்பதற்கு என்ன உத்திரவாதம்? 15வயதில் தான் வாழும் குடும்பத்தில் இருந்து பிய்த்து எடுக்கப்பட்டால் அந்த பதின் பருவத்தவர்கள் மனம் எத்தனை காயப்படும்? காப்பக சிறார்களுக்கு குடும்ப சூழலை கொடுப்பதற்காக என இந்த திட்டத்துக்கு அப்போது நியாயம் கற்பிக்கப்பட்டது. இப்படி எந்த விளைவுகளையும் ஆராயாமல் தான்தோன்றித்தனமாக திட்டம் வகுக்கும் அதிகாரிகள் இருக்கும் நாட்டில் எந்த உருப்படியான முன்னேற்றத்தை நாம் பெற முடியும் என்பதை உங்கள் ஊகத்துக்கே விட்டுவிடுகிறேன்.
    தத்தெடுக்கும் குழந்தைகளை வளர்க்கும் முறை குறித்த வழிகாட்டுதல்கள், எளிமையான தத்தெடுப்பு முறை, அவர்கள் வளர்ப்பை கண்காணிக்கும் தோழமை கொண்ட அமைப்புக்கள், காப்பகங்களில் இருந்து வெளியேறும் மாணவர்களின் வேலைவாய்ப்பு, பணிப் பாதுகாப்பு, காப்பக சூழலில் வளரும் பிள்ளைகளுக்கு குடும்ப வாழ்வு பற்றிய அறிமுக வகுப்புக்கள் மற்றும் மண வாழ்வை மகிழ்ச்சியாக கையாள வழிகாட்டும் அமைப்புக்கள் ஆகியவற்றுக்கான ஏட்டளவிலான திட்டங்கள்கூட நம்மிடம் இருப்பதாக தெரியவில்லை.
    கிட்டத்தட்ட ஆஸ்திரேலியாவின் மக்கள் தொகைக்கு இணையாக இருக்கும் ஆதரவற்ற சிறார்களின் நலன் குறித்த நமது ஒட்டுமொத்த சமூகத்தின் அக்கறை ஒருவேளை சோறுபோட்டால் போதும் எனும் அளவுக்கே இருக்கிறது. இந்தியாவில் ஆண்டுக்கு சராசரியாக 40000 சிறார்கள் காணாமல்போகிறார்கள், அதில் 11,000 பேரை கண்டுபிடிக்க முடிவதில்லை (என்.ஹெச்.ஆர்.சி அறிக்கை). 1998ல் இந்தியாவுக்கு பாலியல் தொழிலுக்காக கடத்தப்பட்ட (9-10 வயதுள்ள) நேபாள சிறுமிகளின் எண்ணிக்கை கிட்டத்தட்ட 6000. இந்தியாவில் பிச்சையெடுக்கும் சிறார்களின் எண்ணிக்கை சற்றேறக்குறைய 3 லட்சம். அருகாமை நாடுகளில் இருந்து இந்தியாவுக்கு கடத்தப்படும் பெண்கள் மற்றும் குழந்தைகள் எண்ணிக்கை 12000ல் இருந்து 50000 வரை இருக்கலாம் என்கிறது இன்னொரு என்.ஜி.ஓ அறிக்கை. பிச்சையெடுக்கும் சிறார்களில் ஒரு பிரிவினர்தான் கூலிப்படை வேலைகளுக்கு அழைத்துச்செல்லப்படுகிறார்கள். இப்படி கைவசமிருக்கும் தரவுகள் எல்லாமே திகிலானவை.
    இந்த கட்டுரை எந்த யோசனையையும் பரிந்துரைப்பதற்காக எழுதப்பட்டதல்ல. பரிதாபத்தைத் தாண்டி எதையும் செய்ய விரும்பாத நமது கவனத்திற்கு சில தகவல்களை கொண்டு வருவதே இதன் நோக்கம். நாம் நமது செயல்பாட்டுக்கான விலையை மட்டும் கொடுப்பதில்லை செயலின்மைக்கான விலையையும் கொடுத்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதை மட்டும் மறக்காதிருப்போம்.
                                                  By: வில்லவன்.

    கருத்துகள் இல்லை

    Post Bottom Ad