Header Ads

  • BREAKING



    பசுவதை தடுப்பு, இந்தி திணிப்பு – இந்தியாவை ஒழிக்கக் காத்திருக்கும் இரண்டு பீடைகள்.


    இந்திய விடுதலைக்கு முன்னால் ஆங்கிலேயர்கள் எடுத்த சர்வே ஒன்று காசியில் அனாதையாக விடப்பட்ட விதவைகள் எண்ணிக்கை 5 லட்சம் இருக்கலாம் என்றது. அவர்கள் தொழில் பிச்சையெடுப்பது முதல் விபச்சாரம் செய்வதுவரைக்கும் இருந்தது. இன்றும் உத்திரப்பிரதேசத்தில் உள்ள விருந்தாவன் நகரம் விதவைகளின் நகரம் என்றே அழைக்கப்படுகிறது. ஆதரவற்ற ஆயிரக்கணக்கான விதவைகள் அங்கே இருக்கிறார்கள். இப்படி பெற்ற தாயை அனாதையாக தவிக்க விடுவதில் தனிச்சிறப்பு பெற்ற வட இந்திய இந்துக்கள் பசுவை “தாயாக” மதித்து அதற்காக மனிதர்களை கொலை செய்வதை சகித்துக்கொள்ளும் அளவுக்கு போகிறார்கள். எந்த கட்சியும் பசுவை கொல்வதில் தவறில்லை என சொல்ல விரும்புவதில்லை. இந்துத்துவா அந்த அளவுக்கு மக்கள் மூளையில் எழுதப்பட்டிருக்கிறது.
    இத்தகைய லூசுத்தனத்தின் பெரிய பலனை அறுவடை செய்வது பாஜக என்றாலும் அதனை மறைமுகமாக வளர்ப்பதில் எல்லா கட்சிகளும் அங்கே பங்காளிகள்தான். தீமிதிப்பது, அலகு குத்துவது போன்ற வழமையான மத முட்டாள்த்தனம் இது என நாம் விலக முடியாது. காரணம் இந்த ஒரு நம்பிக்கையின் பெயரால் மதவெறி ஊட்டமேற்றி வளர்க்கப்படுகிறது.
    இந்தியாவில் 18 கோடி மாடுகள் இருக்கலாம் என்கிறது மதிப்பீடுகள். அவை பெருமளவுக்கு விவசாயிகளாலேயே வளர்க்கப்படுகின்றன. நகரங்களில் மாடுவளர்ப்பது இப்போது சாத்தியமில்லை. அது அங்கே லாபகரமானதும் இல்லை. கிராமங்களில் மாடு வளர்ப்பு உயிரோடு இருக்க காரணம் அது விவசாயத்தை சார்ந்திருக்கும் ஒரு தொழில். சிறு நிலஉடமையாளர்களுக்கு அவர்களது வேலையற்ற நாட்களை ஈடு செய்யும் ஏற்பாடு. அனேகமாக கால்நடை வளர்ப்பு குடும்ப பெண்கள் செய்யும் வேலை. விவசாயியின் உற்பத்திப்பொருளான வைக்கோலுக்கு மாடுகள் இல்லாவிட்டால் எந்த சந்தை மதிப்பும் இல்லை. ஆகவே கால்நடை வளர்ப்புதான் விவசாயிகள் விவசாயத்தை கைவிடாதிருக்க உதவுகிறது. விவசாயிகளின் தற்கொலையை தள்ளிப்போடுகிறது.
    இந்த இறுதி வாய்ப்பிற்க்கு வாய்க்கரிசி போடும் வேலையைத்தான் பசுவின் மீது ஒட்டப்படும் புனித லேபிள் செய்யப்போகிறது. வட இந்திய மாநிலங்களில் இரண்டே பருவங்கள்தான். அங்கே விவசாயி பணத்தை வருடத்தின் இரண்டு விளைச்சலின்போது மட்டுமே பெற முடியும். ஆனால் செலவு நாள் தவறாமல் வரக்கூடியது. அவர்கள் மாதா மாதம் பணம் பார்க்க வேண்டுமானால் பால் உற்பத்திதான் ஒரே வழி. ஆடு, கோழி ஆகியவை உத்திரவாதமான வருவாயை தேவைப்படும்போதெல்லாம் கொடுப்பவை. இதனால்தான் லாபமில்லாவிட்டாலும் விவசாயிகள் கால்நடை வளர்க்கிறார்கள். மாடு வளர்ப்பில் செலவாகும் மனித உழைப்பை கணக்கிட்டால் பாலுக்கான கொள்முதல்விலை குறைந்தபட்சம் 50 ரூபாயேனும் இருக்க வேண்டும்.
    சராசரியாக 30 ஆயிரத்தில் இருந்து 50000 ரூபாய் விலை ஒரு மாட்டுக்கு ஆகிறது. கறவைத்திறன் வயது ஆகியவற்றை வைத்து அதன் விலை இறங்கிக்கொண்டிருக்கும். இறுதியான வாய்ப்பாக அவை இறைச்சிக்கு அனுப்பப்படுகின்றன. அதுதான் ஒரு மாட்டின் விலையில் நிலைத்தன்மையை பராமரிக்கிறது. அது இல்லாவிட்டால் நடுத்தர வயது மாட்டின் விலையை நிர்ணயம் செய்வதில் கடும் குழப்பம் உருவாகும். அது மாடு விற்பனையை சந்தையை கடுமையாக சீர்குலைக்கும்.
    இதனால் மாடுகள் ஒரு சொத்து எனும் தகுதியை இழக்கின்றன. அதைவிட்டுவிட்டு வெறும் பாலை மட்டும் வருவாயாக எடுத்துக்கொண்டால் அது விவசாயத்தைக் காட்டிலும் மோசமான நட்டமேற்படுத்தும் தொழில் (தவிடு ஒரு கிலோ 50 ரூபாய் என்பது உங்களுக்கு தெரியுமா). பசுப் பொறுக்கிகளின் இந்த நடவடிக்கைகள் மூலம் இன்னும் சில மாதங்களில் மாடு விற்பனைத் தொழில் சரிவை சந்திக்கும்போது விவசாயிகள் தங்கள் சொத்தின் மதிப்பை இழப்பார்கள். அவர்கள் நட்டத்தோடு மாடு வளர்க்கலாம் அல்லது மாடு வளர்ப்பை கைவிடலாம். பெருந்தொகையான விவசாயிகள் மாடு வளர்ப்பை கைவிட்டால் வைக்கோல் விலை சரிந்து விவசாயி இன்னும் நட்டப்படுவான். அதோடு பால் உற்பத்தி குறைந்து அதன் விலை கணிசமாக அதிகரிக்கும்.
    வேறொரு தளத்தில் மாடுகள் எண்ணிக்கை கூடும். வயதான மாடுகள் கொல்லப்படாமல் இருப்பதால் உருவாகும் விளைவு இது. காற்றில் கலக்கும் மீத்தேனின் பெரும்பங்கு கால்நடை சாணத்தால் உருவாகிறது. பராமரிப்பு செலவு கணிசமாக கூடி மாடுகளை வீதிகளில் கைவிடும் போக்கு அதிகரிக்கும். எளிதில் நோய்வாய்படும் வயதான மாடுகள் மற்ற மாடுகளுக்கும் நோய்களை பரப்பும். கால்நடை பராமரிப்புக்கு என அரசு செலவிடும் தொகை அதிகரிக்கும். ஏற்கனவே எல்லா வரி வருவாயையும் இழந்து பராரியாக நிற்கும் மாநில அரசும் மாட்டுக்கு கருணை காட்டுமா?
    மாட்டுத்தோல் வியாபாரம் மற்றும் இறைச்சி விற்பனை ஆகியவை முஸ்லீம்களின் தொழில் எனும் நம்பிக்கை பரவலாக இருக்கிறது. ஆகவே சாகப்போவது அவந்தானே எனும் சைக்கோத்தனமான சந்தோஷம் பல இந்துத்துவ கள்ளக்காதலர்கள்களுக்கு இருக்கிறார்கள். யதார்த்தம் என்னவென்றால் அவர்களுக்கு வேறு மாற்று தொழில்கள் கிடைத்துவிடும். போக்கிடம் இன்றி மாட்டப்போவது பசுவை பூஜிக்கும் இந்து விவசாயிகள்தான்.
    மயிருக்குக்கூட ஆகாத மத நம்பிக்கைகள் மூலம் நாம் விவசாயத்தையே வாழ்க்கை ஆதாரமாக கொண்டிருக்கும் நாட்டின் பெரும்பான்மை மக்களை மரண விளிம்பில் தள்ளுகிறோம். விவசாயி இன்னும் மோசமான நட்டத்தை எதிர்கொண்டால் என்னாகும், இன்னும் பெருந்தொகையான மக்கள் நகரங்களை நோக்கி இடம்பெயர்ந்தால் என்னாகும்? இந்திய பொருளாதாரத்தையும் மக்களின் குறைந்தபட்ச வாழ்வாதாரத்தையும் முற்றிலுமாக நிர்மூலமாக்கவல்ல ஒரு பிரச்சினையை வெறும் மதநம்பிக்கை சார்ந்து மட்டும் பார்க்கலாமா எனும் குறைந்தபட்ச யோசனையைக்கூட செய்யாத அரசு மற்றும் கட்சிகளை வைத்துக்கொண்டுதான் மிடில்க்ளாஸ் அப்பாவிகள் வல்லரசு சுய இன்பத்தில் திளைக்கிறார்கள்.
    அடுத்த பெரும் பிரச்சினை கட்டாய ஹிந்தி.
    இந்தி பேசாத மாநில மக்கள் மீது பாஜக அரசு பூசியிருக்கும் சாணி சி.பி.எஸ்.சி பள்ளிகளில் கட்டாய இந்தி என்னும் பரிந்துரை. இது ஒரு துவக்கம்தான், கண்டுகொள்ளாமல் விட்டால் அது ஒட்டுமொத்த பள்ளிகளையும் ஆக்கிரமிக்கும். மத்திய அரசு அலுவலகங்களை இந்தி பெரிய அளவில் ஆக்கிரமித்துக்கொண்டிருக்கிறது. மும்மொழிக் கொள்கையே சிறந்தது எனும் பஜனையை பாஜக பரவலாக செய்கிறது. ஒருவேளை மும்மொழிக்கொள்கை அமுலானால் என்ன ஆகும் என்பதை நாம் நமது நவ நடுத்தர வர்கத்துக்கு சொல்லியாக வேண்டிய தருணம் இது.
    நம்ம பிள்ளைகள் இந்தியையும் சேர்த்து படிச்சா நல்லதுதானே எனும் எண்ணமும், இந்தி படிக்காததனால் சில வாய்ப்புக்கள் பறிபோகலாம் எனும் அச்சமுமே அவர்களை செலுத்துகிறது. ஒரு பேட்டியில் அம்பலப்பட்டுப்போகும் சாமியாரையே தெய்வத்தைப்போல தொழ தயாராயிருக்கும் வர்கத்துக்கு சுயமரியாதையை கற்றுக்கொடுப்பது ரொம்பவும் சிரமம். ஆனால் இந்த மும்மொழிக் கொள்கை எனும் உத்தேச திட்டம் இந்தி பேசாத மாநிலங்களில் வசிக்கும் பெருந்தொகையான குழந்தைகளின் கற்றல் திறனை சிதைக்கவல்லது.
    முதலில் ஹிந்தி படித்தால் அதிக வேலை வாய்ப்புக்கள் கிடைக்கும் எனும் வாதத்தை பார்க்கலாம். தமிழகத்தில் மும்மொழிக் கொள்கை என வாயில் தேனொழுக பேசும் பாஜக குண்டர்கள் இந்தி பேசும் மாநில மக்களின் மூன்றாவது மொழி என்னவென்று சொன்னதுண்டா? அந்த மாநிலங்கள் இரண்டு மொழிகளோடு ஆரம்பக்கல்வியை நடத்தி ஓரளவுக்கு கல்வித்தரத்தை கொண்டுவரலாம். உங்கள் குழந்தை மூன்று மொழிகள் எனும் கடும் ஆரம்பக்கல்விச் சுமையோடு வளர்வார்கள். அப்படியானால் வாய்ப்பு எந்த மாநில குழந்தைகளுக்கு அதிகம் இருக்கும் என யோசித்திருக்கிரீர்களா? இப்போதே மத்திய அரசு ஊழியர்களில் பெருமளவு வட இந்தியர்கள்தான் இருக்கிறார்கள். நிறைய வாய்ப்பு கிடைக்கும் எனும் ஆசையோடு உங்கள் ஹிந்தி எனும் படுகுழிக்குள் தள்ளி இந்திய அரசுப்பணிகளில் மொத்தமாக மற்றவர்களை ஒழிப்பார்கள்.
    எட்டு பாஷைகள் தெரிந்து ஆயுளுக்கும் வரவேற்பாளராகவே வேலைசெய்யும் மனிதர்களையும் ஒரே மொழி மட்டும் தெரிந்து தொழில் திறமையால் லட்சங்களில் சம்பளம் பெறும் மனிதர்களையும் நான் பார்க்கிறேன். வாழ்க்கையை நடத்த நாம் நூற்றுக்கணக்கான திறன்களை வளர்த்துக்கொள்ள வேண்டும், அதில் இன்னொரு மொழியும் அடங்கும். ஒருவருக்கு இந்தி கற்றால் வாய்ப்பு கிடைக்கலாம் இன்னொருவருக்கு பன்றி மேய்க்க கற்பதால் வாய்ப்பு கிடைக்கலாம். அதையெல்லாம் காலமும் சூழலும்தான் முடிவு செய்யும். உத்தேசமான வாழ்க்கை திறன்கள் என பட்டியலிட்டு அவற்றை எல்லாம் உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு கற்றுக்கொடுக்க விரும்பினால் அவர்கள் வயதாகி சாகும்வரை பள்ளிக்கூடத்திலேயேதான் கழித்தாக வேண்டும்.
    இன்றைய குழந்தைகள் சந்திக்கும் நெருக்கடிகள் 20 வருசங்களுக்கு முன்னால் இல்லை. சாலையை பயன்படுத்துவது போன்ற அடிப்படை வசதிகள்கூட பெரிய ஆபத்தை தரவல்லதாக இருப்பதால் அவற்றை எதிர்கொள்ள அவர்கள் கற்றாக வேண்டும். கணிணி போன்ற புதிய சேர்க்கைகளை அவர்கள் கற்றாக வேண்டும் இந்த நெருக்கடியில் ஹிந்தி எனும் முட்டைக்கு மயிர் பிடுங்கும் வேலை எதற்கு கூடுதலாக?
    சென்ற வாரம் நிம்ஹான்ஸ் மருத்துவமனைக்கு தன் தங்கை மகளை அழைத்துவந்த ஒருவரை சந்தித்தேன். பத்தாம் வகுப்பில் 490 மதிப்பெண் வாங்கிய அந்த பெண்குழந்தை இப்போது 17 வயதில் பெருமளவு நினைவாற்றலை இழந்து பேச்சுத்திறனும் அற்றவராக இருக்கிறார். கடுமையான மன அழுத்தம் தவிர வேறு எந்த உடலியல் காரணங்களும் இல்லை என்கிறது மருத்துவமனை அறிக்கைகள். பள்ளிக்கு அனுப்பி அவரை மற்ற குழந்தைகளோடு இருக்கவையுங்கள் என பரிந்துரைக்கிறார் மருத்துவர். 490 வாங்கிய மாணவியை அவர் படித்த பள்ளியே ஏற்க மறுக்கிறது. திடீரென அரசுப்பள்ளியில் சேர்த்ததால் அவரால் அங்கே பொருந்திப்போக முடியாமல் அவரது பிரச்சினைகள் தீவிரமாகிறது. இதே மாதிரியான பிரச்சினைகள் கொண்ட ஏராளமான சிறார்களை தாம் அங்கே பார்ப்பதாக சொல்கிறார் அந்த நண்பர். பள்ளிகளில் இருக்கும் பாடத்திட்ட அழுத்தம் என்பது நம் பிள்ளைகளை நம்மிடம் இருந்து பறித்துக்கொள்ளும் அளவுக்கு வலுவானது. அதோடு சேர்த்து இந்தி எனும் இன்னொரு சுருக்கு கயிறையும் நாம் பிள்ளைகளுக்கு பரிசளிக்க வேண்டுமா?
    கட்டாய இந்தி எனும் சாத்தானின் சாத்தியமுள்ள பின்விளைவுகளை பார்த்தோமானால்,
    1. ஆரம்ப வகுப்புக்களில் ஆங்கிலத்தை கற்றுத்தரவே பல பள்ளிகள் பெரிய அளவில் சிரமப்படுகின்றன. அங்கே கட்டாய ஹிந்தி திணிக்கப்பட்டால் தமிழும் ஆங்கிகலமும் கற்கும் வேகத்தை அது இன்னும் மட்டுப்படுத்தும். 10% குழந்தைகளுக்கு வேண்டுமானால் 3 மொழிகளை படிப்பது எளிதாக இருக்கலாம். ஏனையோருக்கு அது கொடிய தண்டனை. மோடி கும்பலின் அரிப்புக்காக நமது குழந்தைகளின் எதிர்காலத்தை பலியிட்டுத்தான் நாம் சொறிந்துவிட வேண்டுமா?
    2. தேறாத குழந்தைகளை தொழிற்கல்விக்கு அனுப்பும் இன்னொரு மனுசாஸ்த்திர யோசனை செயல்வடிவம் பெற காத்திருக்கிறது. ஆகவே கற்றல் திறன் குறைவாக உள்ள பிள்ளைகள் அல்லது போதுமான ஆசிரியர் இல்லாத பள்ளி பிள்ளைகள் எல்லோரும் தமது கல்வி வாய்ப்புக்களை இழப்பார்கள். இந்த பானிபூரி மொழியை படிக்க முடியாவிட்டாலும் உங்கள் பிள்ளை மருத்துவராகவோ பொறியாளராகவோ ஆகமுடியாது எனும் சூழலை உங்களை ஏற்கமுடியுமா?
    3. உ.பி போன்ற இந்தி மொழி மாநிலங்களில் மும்மொழிக் கொள்கைக்கு அவசியம் இல்லை. அவர்கள் சிரமப்பட்டு படிக்கும் ஆங்கிலம் இங்கே ஒப்பீட்டளவில் எளிமையாக கற்றுக்கொள்ளப்படுகிறது. ஆகவே அதனை நேர் செய்ய நம் பிள்ளைகளுக்கு இந்தி கூடுதல் சுமையாக திணிக்கப்படுகிறது. இதனால் இரு மொழிகள் கொண்ட எளிய பாடத்திட்டம் மூலம் அவர்கள் கற்றல் திறன் மேம்படும். உயர்கல்வி வேலைவாய்ப்பு ஆகியவற்றை மிக சுலபமாக அவர்கள் கைப்பற்றுவார்கள். ஒரே இந்தியா எனும் கோசத்தை சொல்லிக்கொண்டு நாம் விரல் சப்பிக்கொண்டு இருக்க வேண்டியதுதான்.
    4. சி.பி.எஸ்.சி பாடத்தைப்போலவே மாநில பாடங்களை மேம்படுத்துவதாக சொல்லி எல்லா பள்ளிகளுக்கும் இந்தி கொண்டுவரப்படும். அப்படி நடந்தால் பாடசுமை, ஆசிரியர் எண்ணிக்கை போதாமை போன்ற காரணங்களால் குழந்தைகளால் படிக்க இயலாது. அரசுப்பள்ளிகளில் இடைநிற்றல் அதிகரிக்கும்.
    5. அதன்மூலம் பள்ளிகளை சுலபமாக அரசால் மூட முடியும். தமிழகத்தில் பிழைப்பதற்கான வாய்ப்புக்களில் ஒன்று அரசு ஆசிரியர் பணி, லட்சக்கணக்கிலான அரசுப்பள்ளி ஆசிரியர் பணிவாய்ப்பு பறிபோவது நமக்குத்தான் நட்டம்.
    6. தமிழகம் ஒப்பீடளவில் பொருளாதார ரீதியாக மேம்பட்டிருக்க காரணம் அது கல்வியிலும் அறிவிலும் மேம்பட்ட சமூகமாக இருப்பதுதான். அதற்கு கருமாதி செய்துவிட்டால் அது தொழில் முதலீடுகளையும் வேலைவாய்ப்பை இன்னும் தீவிரமாக பாதிக்கும். இங்கே விவசாயம் ஏற்கனவே கொல்லப்பட்டுவிட்ட தொழில். ஆக தொழில் முதலீடும் அற்றுப்போனால் பிச்சைதான் எடுக்க வேண்டும்.
    7. மும்மொழிக் கொள்கை என்பது நீண்டகால அடிப்படையில் இருமொழிக்கொள்கையை கொண்டுவர சொல்லப்படும் சாக்கு. அவர்கள் இலக்கு இந்தி ஆங்கிலம் கொண்ட கல்விதான். தாய்மொழியை புறந்தள்ளி நடத்தப்படும் பாடத்திட்டம் குழந்தைகளின் தர்க அறிவை சிதைக்கும். இதன் சேதாரங்களை மதிப்பிடவே முடியாது. நமது முட்டாள்தனமான யோசனைகளால் சமூகத்தை அறிவுரீதியாக பின்தங்க வைக்கிறோம்.
    8. தமிழகம் தான் கட்டும் வரியில் பாதியைக்கூட திரும்ப பெறுவதில்லை. இங்கிருந்து எடுக்கப்படும் பணம்தான் வடக்கே இருக்கும் வறிய மாநிலங்களுக்கு செலவிடப்படுகிறது. இதில் வெட்டி வீராப்புக்கான செலவான இந்திக்கும் சேர்த்து நம் வரிப்பணம் செலவாகும்.  (இந்தி ஆசிரியர்களுக்கான செலவு, இந்தியை வளர்க்க என உத்தேசித்திருக்கும் செலவுகள் ஆகியவற்றை சேர்த்து).
    9. அரசுக்கல்வியின் அழிவு என்பது சமூகத்தின் சமநிலையை குலைக்கும் காரணி. கல்வி மறுக்கப்படும் சூழலை சமூக விரோத குழுக்கள் எளிதில் பயன்படுத்திக்கொள்ளும். மத அடிப்படைவாத இயக்கங்கள் தங்கள் அடியாட்களை கல்வி வாய்ப்பற்ற இளையோர்களிடம் இருந்தே தேர்ந்தெடுக்கின்றன. அரசுப் பள்ளிகளும் இல்லாமல் போனால் நாம் சமூக அமைதியை நிச்சயம் பலியிடுவோம்.
    10. இந்தியை அனுமதிப்பது என்பது மத்திய அரசின் ஆளுகையை கல்வி புலத்துக்குள் அனுமதிப்பதற்கான முதல் படி. கடுமையான மத பிற்போக்குத்தனங்களை பாடப்புத்தகம் மூலமாகவே மத்திய அரசு செய்யும். ஆகவே மிக விரைவில் இந்து ஐ.எஸ் ராஜ்ஜியத்தின் தற்கொலைப் படைக்கு நம் வீட்டில் இருந்தும் ஆள் போகலாம். அல்லது அதற்கு நிதியளிக்கும் கொடையளிகளிகளாக உங்கள் பிள்ளைகள் ஆகலாம். எப்படியோ சிரியா, ஏமன் போன்ற சூழலுக்கு நம் நாட்டையும் மேம்படுத்த இந்தி திணிப்பு ஒரு வாயிலாக அமைய எல்லா வாய்ப்புக்களும் இருக்கிறது.
    இந்தியை ஏற்றுக்கொண்ட பல மாநில மொழிகள் மெல்ல அழிவை நோக்கி நகர்கின்றன. நாமும் அந்த பட்டியலில் இருக்கிறோம். மொழியில் அழிவு என்பது ஓரிரு தலைமுறைக்கேனும் அறிவு வளர்ச்சியை தேக்கமடைய வைக்கும். ஒரு மொழியை கற்க 3 மாதங்கள் போதும். இப்போதிருக்கும் தொழில் நுட்பங்களைக் கொண்டு அதனை இன்னும் நேர்த்தியாக செய்யலாம். ஆனால் குழந்தைகளின் நேரத்தையும் கற்றல் சூழலையும் இன்னொரு மொழி்மூலம் சிதைத்தால் அதனை சரிசெய்யவே முடியாமல் போகலாம். எதற்கும் இருக்கட்டும் மோசமானால் பிறகு பார்க்கலாம் எனும் சமாதானம் எல்லாம் இங்கே எடுபடாது. கூடங்குளம் மக்கள் ஏன் 1984லேயே போராடவில்லை எனும் மொன்னை கேள்வியை வைத்தே 6வது அணு உலைக்கு அடிக்கல் நாட்டுகிறார்கள். இந்தியை மட்டும் சாவகாசமாக விரட்டிவிட முடியுமா?
    இந்தி திணிப்பு ஒரு விஷம். அதனை உங்கள் பிள்ளைகள் வாயில் ஊற்ற அனுமதிக்காதீர்கள். எதிர்த்து நில்லுங்கள்… 1000 பேர் கலந்துகொள்ளும் ஜல்லிக்கட்டே நம் அடையாளம் எனும்போது நம் எல்லோரையும் இணைக்கும் மொழி எத்தனை வலுவான அடையாளம். அதனை இந்த மாட்டு மூத்திர கும்பலின் மொழிவெறிக்காக இழக்கலாமா?
                                                                                                                 BY: வில்லவன் ராமதாஸ்.

    கருத்துகள் இல்லை

    Post Bottom Ad