Header Ads

  • BREAKING



    வைதிகத்தின் நுழைவும் அதன் தாக்கமும் ஓர் அறிமுகம் - தொ. பரமசிவன்.

    வைதிகம் என்னும் சொல் வேதம் என்பதிலிருந்து பிறந்தது. வேதம் என்ற சொல்லில் வேர் 'வித்' என்பதாகும். வித்யை வித்யாசாலை என்பவையெல்லாம் அதிலிருந்து பிறந்தவையாகும். கற்பதற்கு உரியது என்பது அதன் பொருள். வேதத்தை நிறுவனமாக்கிய பின்னரே தமிழ்நாட்டிற்குள் பார்ப்பனர்கள் வந்தார்கள். சங்ககால வழிபாட்டுப் பாடல்கள் இசைப்பாடல்களின் தொகுப்புதான் வேதம். கி.மு. 7ஆம் நூற்றாண்டு அளவிலேயே அவை தொகுக்கப்பட்டு ஓர் எல்லைக்குள் வந்துவிட்டன.

    ரிக் வேதத்தில் உள்ளவை தெய்வங்கள் பலவற்றை வணங்கும் பாடல்கள். சாம வேதத்தில் உள்ள பாடல்கள் இசைப்பாடல்களே. நான்கு வேதம் நான்கு வேதம் என்கிறார்களே அதிலும் ஒரு சிக்கல் இருக்கிறது.

    பழைய உரையாசிரியர்கள் தலவகார வேதம், பவிழியம் (பவிஷ்யம்) முதலியவற்றை நான்கு வேதங்கள் என்னும் பகுப்பில் அடக்குகிறார்கள். அதில் யஜுரும், அதர்வணமும் கிடையாது வேறு சிலர் மூன்று வேதங்களை மட்டுமே சொல்லுவர். நெல்லை மாவட்டம் தென்திருப்பேரையில் 'தலவகார பிராமணர்கள்' என்னும் பார்ப்பனர்கள் இருக்கிறார்கள். எங்களிடம் தலவகார வேதம் என்னும் வேதம் இருந்தது. இப்போது தொலைந்துவிட்டது என்கிறார்கள். எனவே இன்னும் 4 வேதங்கள் எவை என்பதில் சிக்கல் உண்டு. ஆகையால் வேதங்களை நிறுவனப்படுத்திய பின்பு தான் பார்ப்பனர்கள் தமிழ்நாட்டிற்குள் வந்தார்கள். இன்று வேதங்கள் பார்ப்பனர்களின் சொந்த சொத்தாக ஆக்கப்பட்டுவிட்டன.

    வேதம் என்னும் சொல்லுக்கு நேர் தமிழ்ச் சொல்லாக 'மறை' என்னும் சொல்லைப் பயன்படுத்துகிறார்கள். கிருத்துவ வேதத்தையும் திருமறை என்கிறார்கள். இசுலாமிய வேதத்தையும் திருமறை என்கிறார்கள். 'மறை' என்ற சொல் எவ்வாறு புனித நூலுக்கு ஏற்றப்பட்டது? மறை என்றால் மறைக்கப்பட்டது என்பது பொருள்.

    பார்ப்பனர் அல்லாத மற்றவர்களின் காதுகளுக்குக் கேட்காதபடி, எழுத்து வடிவில் கண்களுக்குப் படாதபடி மறைத்து ஓத வேண்டும் என்பதால் அதற்கு மறை என்ற பெயர் ஏற்பட்டது. பார்ப்பனர்களுக்கு 'மறையவர்' என்பது பெயர். பார்ப்பனர்கள் வேதத்தையும் மற்றவர்கள் கண்ணில் இருந்து மறைத்தார்கள். தாங்கள் உண்ணுகின்ற சோற்றையும் மற்றவர்கள் கண்ணில் இருந்து மறைப்பார்கள். எனவே மறைப்பதற்கு உரியது வேதம். ஆனால் பைபிளோ, குர்ஆனோ மறைப்பதற்கு உரியதன்று. எனவே திருமறை என்பதை விட 'திருமுறை' என்று அவற்றை அழைப்பதே பொருந்தும். மறையோர், பார்ப்பான் என்ற சொல்வழக்குகள் தான் சங்க இலக்கியத்தில் பயின்று வருகின்றன. கையைத் தூக்கி ஆசிர்வாதம் செய்யும் வழக்கத்தைச் சங்க இலக்கியத்தில் பிராமணர்களிடம் மட்டும்தான் பார்க்கிறோம். ஏனென்றால் வேள்வி செய்து செய்து அவர்கள் கைகள் புனிதமானவையாக மாறிவிட்டனவாம்.


    'நான்மறை முனிவர் ஏந்துகை எதிரே' என்று பார்ப்பனன் கையைத் தூக்கி ஆசிர்வதிக்கும்போது அரசனின் சென்னி தாழ்கின்றது. எனவே இந்த அதிகாரத்தோடு தான் தமிழ்நாட்டிற்குள் வருகிறார்கள். அவர்கள் பாடுவதை மறைப்பதற்கு அவர்களுக்கு அதிகாரம் இருக்கிறது. அது எதுவரை என்றால் அரசன் வரை மறைப்பதற்கு அவர்களுக்கு அதிகாரம் இருக்கின்றது. வேதங்கள் தருகின்ற அதிகாரம் தான் பின்னால் கோயிலைக் கட்டிய அரசன் கோயில் கருவறைக்குள் நுழையத் தடை செய்கிறது. வேதத்தை முன்னிறுத்திப் பக்தி இயக்கம் தொடங்கப்பட்டது.

    பக்தி இயக்கத்தினுள் வேதம் கடவுள் என்ற இரு குரல்களைக் கேட்டுக்கொண்டே வரலாம். இதில் எது பெரியது என்றால் கடவுளே வேதமாக இருக்கிறான். "விண்ணாளும் தேவருக்கும் மேலான வேதியர் சிவனே" என்பார் அப்பர். வேதம் வேறு கடவுள் வேறு என்பார் சம்பந்தர். வேதங்கள் எல்லாம் இறைவனைத் தொழுவதால் இறைவனே வேத வடிவமாக இருக்கிறான். வேதம் தனியாக இல்லை என்பது அப்பர் கருத்து. சம்பந்தர் அப்படிக் கூற மாட்டார். வேதமும் வேண்டும் வேள்வியும் வேண்டும் என்பார் சம்பந்தர். சிவனே வேதமும் வேள்வியுமாக இருக்கின்றான் என்று அப்பர் படுவார்.

    "வேத வேள்வியை நிந்தனை செய்துழல் ஆதமிலி அமண்தேரர்" என்று பாடுவார் சம்பந்தர். "ஒருவன் கடவுள் இல்லையென்று கூறிக்கொண்டே நாத்திகனாகக் கூட இருக்கலாம். ஆனால் அவன் வேதத்தை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்" என்று மறைந்த சங்கராச்சாரியார் கூறுவார். கடவுள் நிராகரிப்பு இருக்கலாம். ஆனால் வேத நிராகரிப்பு இருக்கக் கூடாது என்பது இதன் கருத்து. ஞானசம்பந்தர் கூறுவதும் இது தான். அவருக்குப் பெரிய ஆதார்சம் வேதம் தான். ஸ்ருதி என்பதற்கு சொல்லக்கூடிய என்பது பொருள். வேதத்தை நாம் சொல்ல முடியாது. பார்ப்பனர்கள் மட்டுமே சொல்ல முடியும். வேதம் என்பது விவாதத்திற்கு அப்பாற்பட்டது. கேள்விக்கு அப்பாற்பட்டது.

    சாதாரண வழக்கில் மக்கள் நீ சொல்வது என்ன வேதமா என்பார்கள். வேதம் என்பது கேள்விக்கு அப்பாற்பட்டது என்பது தானே இதன் பொருள்? அதை அனைவரும் பணிந்து ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும். இவ்வாறான ஒரு அதிகாரத்தோடு உள்ளே நுழைந்தார்கள். கோயிலின் கருவறைக்குள் வேதம் கிடையாது. ஏனெனில் வேதக் கடவுள்கள் யாரும் கோயிலுக்குள் வரவில்லை. இந்திரன் வருணன் அக்னி, மருந்து ஆகிய வேதக் கடவுள்கள் எல்லோரும் செத்துப் போய்விட்டார்கள். வேறு கடவுள்கள் கோயிலுக்குள் வந்தபின் வேதம் பாடவேண்டுமென்று கோயிலுக்குள் பார்ப்பனர்கள் வந்து விட்டார்கள். ஆனால் இதுவரை கருவறைக்குள் வேதம் ஓத முடியாது. இடைகழியில் நின்றுகொண்டு தான் ஓத வேண்டும். ஆனால் தேவாரத்தை இடைகழியில் நின்றுகூடப் பாடமுடியாது. அதற்கும் தள்ளிப் பக்தர்கள் நின்று வணங்கும் இடத்தில்தான் பாடமுடியும். கருவறைக்குள் நுழையத் தகுதி பெற்றவர்கள் சிவபிராமணர்கள் மட்டுமே. பிராமணர்களுக்குத் தாய்மொழியாகத் தமிழை ஏற்றுக்கொள்ள மனம் என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. ஆனால் அவர்களுக்குத் தமிழ் தவிர வேறு மொழி எதுவும் தெரியாது என்பதும் நமக்குத் தெரியும். அவர்களின் வீட்டு மொழி தமிழ்தான். அதனால் தான் பெரியார் "தமிழன் என்றால் தமிழ்மொழி பேசுகின்ற பார்ப்பனர்கள் உள்ளிட்ட எல்லோரும் வந்துவிடுவார்கள். அதனால் தான் பார்ப்பனர் அல்லாதோர் என்ற அடையாளத்தை உருவாக்கினேன்" என்றார்.

    பல்லவ அரசின் தொடக்க காலத்தில் நிறைய பார்ப்பனர்கள் தமிழ்நாட்டிற்குள் வந்தார்கள். ஏனென்றால் குறைந்தபட்ச வேதம் படித்தவர்களுக்குக் கூட நிலங்களைத் தானமாகத் தந்தார்கள். வேதப்படிப்பில் 'க்ரமம்' வரைக்கும் படித்தவர்களுக்குக் கூட நிலம் தந்தார்கள். அது தான் கிராமம் ஆயிற்று. அவ்வாறு வந்தவர்கள் தமிழ்நாட்டில் பெண் எடுத்துத் திருமணம் செய்து கொண்டார்கள். இதை நான் மட்டும் சொல்லவில்லை. மீனாட்சி என்.சுப்பிரமணியன் முதலிய பிராமண ஆய்வார்களே எழுதியுள்ளார்கள். அவர்கள் தமிழ்ப் பெண்களைத் திருமணம் செய்து கொண்டதால் அவர்களின் பிள்ளைகள் தந்தை மொழியை மறந்து இயல்பாகவே தாய்மொழியான தமிழைப் பற்றிக் கொண்டார்கள். ஆனால், அவர்களின் தந்தை மொழி சமஸ்கிருதம் என்பதை மறந்துவிடவில்லை. இயல்பாகத் தாயின் மொழிதான் குழந்தைகளுக்கு வரும்.அதனால் தான் தாய்மொழி என அழைக்கிறோம். இங்கு வந்த பார்ப்பனர்கள் தாய்மொழியான சமஸ்கிருதம் செத்துப்போய் விட்டது. எனவே அவர்கள் அடிமனதில் தமிழ்த் தங்கள் மொழி அன்று என்ற உணர்வு இருக்கிறது.

    இந்தப் பார்ப்பனர்கள் தமிழ்நாட்டில் பெண் கொண்டவர்கள். வந்தேறி இனம் ஒன்று உலகின் இன்னொரு பக்கத்தில் குடியேறி வேறொரு சமூகத்திடம் பெண்கொண்ட வரலாறு உலகில் உண்டு. மாப்பிள்ளை முஸ்லீம்கள் , சீரியன் கிருத்துவர்கள் கேரளாவில் உண்டு. இவர்கள் அயல்நாடுகளில் இருந்து வந்து மலையாளப் பெண்களை மணந்து கொண்டவர்கள்.

    மாப்பிள்ளை முஸ்லீம்கள் என்றால் மாப்பிள்ளைகளாக வந்தவர்கள் என்று பொருள். அதுபோலத் தமிழ்நாட்டில் கீழக்கரை இசுலாமியர்கள். இவர்கள் அரபு நாட்டில் இருந்து வந்து தமிழ்நாட்டில் இனக்கலப்புச் செய்தவர்கள். கீழக்கரை இசுலாமியர்கள் சாமந்தப் பண்டசாலிகளாகத் தமிழகத்திற்கு வந்தவர்கள். இங்கேயே தங்கித் தமிழகத்தில் பெண் எடுத்தார்கள். பார்ப்பனர்கள் தங்கள் பெண்களுக்குக் கூட 20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கம் வரை சமஸ்கிருதம் கற்றுத்தரவில்லை. சென்னைப் பல்கலைக்கழகத்தில் சமஸ்கிருதம் வந்த போதுகூடப் பெண்களுக்குக் கற்றுத்தர மறுத்துவிட்டார்கள். இதற்கு ஆதாரங்கள் இருக்கின்றன. பெண் சமஸ்கிருதம் கற்கத் தகுதி அற்றவர் என்பது அவர்களின் வாதம்.

    சமஸ்கிருதத்தைப் பெண்ணுக்குச் சொல்ல முடியாது பேதைக்குச் சொல்ல முடியாது எனப் பார்ப்பனர்கள் அப்போது எழுதினார்கள். அதுபோல கீழக்கரை முஸ்லிம்களும் அரபு மொழியை இழந்துவிட்டார்கள். அவர்களுக்குத் தமிழ்த்தான் தாய்மொழி. எனவே வந்தேறிகள் தங்கள் மொழியை இழந்து தங்கள் குழந்தைகளின் மொழியைத் தாய்மொழியாக ஏற்றுக்கொள்ளவது என்பது உலக இயல்பு.

    பார்ப்பனர்கள் தமிழகத்தில் வந்திறங்கிப் பெண் கொண்டவர்கள். அதனால்தான் வடநாட்டுப் பார்ப்பனர்களுக்கும் தென்நாட்டுப் பார்ப்பனர்களுக்கும் குறிப்பிடத் தகுந்த வேறுபாடு உண்டு. தமிழ்நாட்டுப் பார்பனர்கள் நம்மைப் போல முறைப் பெண் முறை மாப்பிள்ளை உறவு உடையவர்கள். வடநாட்டுப் பார்ப்பனர்களிடம்

    இம்முறை கிடையாது. பார்பனர்கள் என்போரே கலப்பு சாதியினர் தான். சிவப்பிராமணர்களும் வைணவப் பிராமணர்களும் கலப்பு சாதி தான். இது குறித்து இன்னும் விரிவான கள ஆய்வை மேற்கொள்ள வேண்டும்

    - தொ. பரமசிவன் (சமயங்களின் அரசியல் தொகுப்பிலிருந்து)

    கருத்துகள் இல்லை

    Post Bottom Ad